Ik herinner het me als de dag van gisteren. Ik was een tiener en werkte samen met haar dochter in de plaatselijke AH. Haar dochter en ik waren niet echt bevriend. We waren collega’s. Niks meer, niks minder. Ik mocht haar eigenlijk niet. Ik vond haar, hoewel ze lief was, een beetje arrogant en zij vond mij een beetje saai..

Dat veranderde na die ene fatale dag. Stoer en avontuurlijk als ze was, sprong ze die dag namelijk zonder nadenken zonder helm achterop de brommer van een vriend.. Dat vond ze avontuurlijk. Ze stond nog naïef en zorgeloos in het leven. Er kon haar toch niks overkomen. Of toch wel..? Terwijl ik diezelfde dag hoor van een ongeluk waarbij de bijrijdster van een brommer frontaal op de aanhanger van een auto voor hem botste, vertelt een klasgenoot traumatisch dat het meisje bloedend op de grond lag met haar schedel open.

Dat meisje. Dat kun je vast raden. Dat was zij. Mijn collega.. Haar positief impulsieve gedrag werd haar helaas door een noodlottig ongeluk fataal. Twee jaar lang lag ze in coma. Al die tijd had ik contact met haar ouders en bezocht ik hun dochter regelmatig. Mijn band versterkte pas na het ongeluk. Twee jaar lang zag ik haar achteruit gaan – haar gezicht was ook opgeblazen van alle medicijnen – terwijl haar ouders elke seconde hoop hielden dat ze zou ontwaken. Ze ademde nog, weliswaar met hulp. Het meisje wat daar lag was niet meer de sprankelende persoonlijkheid die ze was. Het was mijn eerste confrontatie met intens verdriet. Wat heb ik met haar ouders meegeleefd. Dag in, dag uit werden ze geconfronteerd met de gedachte dat ze wellicht hun dochter zouden overleven. Elke dag tussen hoop en vrees.

Op een dag was het gevecht tegen de hoop voorbij. Haar ouders maakten een moeilijke beslissing. Haar afscheid was heftig. Het liedje ‘Waarom nou jij’ van Marco Borsato wat werd gedraaid tijdens haar afscheid draagt tot op de dag van vandaag haar energie. Ik was dagen van streek. Ze was zo geliefd en stond nog volop in het leven. Die dag ‘stierven’ haar ouders ook een beetje. Niet veel later, nog geen half jaar later, pleegde hun andere dochter zelfmoord omdat ze het verlies van haar zus geen plekje kon geven. En weer stierf er een stukje van deze ouders..

Terwijl mijn leven net begon als jong volwassene, hield het leven van deze twee jonge meiden op. Haar ouders probeerden, dapper als ze waren, hun leven op te pakken. Hoe ga je dan verder, vraag je je af. Ik had en heb diepe bewondering voor deze mensen. Regelmatig kom ik ze nog tegen, bij diezelfde AH. Elke keer als we elkaar zien, springen de tranen in onze ogen. We delen een stukje geschiedenis, terwijl dit verlies voor hen nog elke dag keiharde waarheid is. De energie van hun dochter voel ik als HSP’er nog regelmatig bij me. Hopelijk voelen zij dit ook.. ‘Saai’ ben ik overigens niet (meer?). Ik geniet van elk moment. Het leven is (te) kwetsbaar. Dat heeft zij mij wel geleerd.. En nu ik zelf moeder ben, merk ik dat dit trieste verhaal me nóg dieper raakt..

De moeder heeft inmiddels Alzheimer. Elke keer als ik hen tref, zie ik vechtlust maar ook intens verdriet. Deze mensen leven al jaren zonder hun dochters. Hun leven is gestopt. Ze hebben hun dochters niet zien opgroeien en als je ze vraagt wat hen het meeste raakt dan is dat wel dat ze hun beide dochters overleefd hebben én dat ze nooit opa en oma zijn geworden.

Diep respect en bewondering heb ik voor deze dappere mensen. Met name de moeder, omdat ze nu ook vecht tegen die nare ziekte. Ze herkent me gelukkig nog wel als ze me ziet. Als we elkaar dan even spreken tijdens een helder moment, dan vertelt ze dat ze hoopt dat ze door deze ziekte dadelijk niet meer herinnert welk groot leed ze met hun meedragen. Kun je je dat voorstellen? Dat je als mens haast ‘blij’ kunt zijn, omdat je weet dat deze ziekte je geheugen aantast. Ze hoopt op het vervagen van haar geheugen, het arme mens.. Net zoals ze hoopt dat ze snel de reis naar haar dochters mag maken.

Ik hoop voor haar dat ze snel en vredig mag gaan en daarboven herenigd wordt met haar mooiste bezit. Dat is namelijk haar grootste wens. Naar haar dochters toe. Tranen in mijn ogen voor jou dapper mens.. Ik gún je dit.. Wat heb jij, jullie, geleden in dit leven.. Onvoorstelbaar..

Liefs, Jootje