Met Carnaval (op school) in volle gang in het zuiden des lands, is het niet voor elk kind feest. Niet elk kind houdt van drukte, feest en verkleden. En weet je? Dat mag er ook zijn..

Al weken vantevoren krijg je vanuit school de carnavalskriebels mee. Er wordt gezocht naar een prins en prinses die de sleutel van de school mogen bijhouden en dus die bewuste dag baas van de school zijn. Ook is het een dag waarop er prijzen uitgedeeld worden voor het beste kostuum. Heel leuk, mits je ervan houdt..

Zelfs als je in het zuiden woont, kun je van nature helemaal niks hebben met carnaval. Het kan ook zijn dat je bijvoorbeeld niet tegen de drukte en de prikkels kan. Of dat je niet tegen prikkende carnavalskostuums kan. Als hooggevoelige kan het allemaal nét even te hard bij je binnenkomen.
Op onze school hebben ze sinds een paar jaar een stilteruimte. Zodra het carnavalsfeest in de hal uitbreekt, kun je er als leerling voor kiezen om tijdens het feest in de stilteruimte door te brengen. Dochterlief is erg blij met de stilteruimte, alhoewel ze dit jaar aangaf dat ze volgend jaar misschien toch ook wel in de hal wil staan. Aan haar de keuze natuurlijk. School speelt daar goed op in en laat elk kind zelf kiezen.

Van de week begonnen de themadagen op school. Met woensdag ‘gekke koppen’ dag en donderdag ‘andersom’ dag. Dochterlief laat ik altijd de keuze wat ze wil. Met gekke koppen dag wou ze twee vlechtjes. Niet omdat dat gek is volgens haar, maar omdat ze dat wilde. Ze gaf aan dat ze wel mee kon doen, omdat de rest dat ook deed, maar dan zou ze naar eigen zeggen niet luisteren naar haar gevoel en naar wie ze is. Je begrijpt dat ik toen wat tranen van trotsheid liet vloeien. Als je zo jong mijn levensles al begrijpt, dan kom je later heel ver.

Ergens in je leven maak je namelijk vaak (on)bewust de keuze om ‘erbij te horen’. Om de massa maar te volgen. Omdat je bijvoorbeeld niet buitengesloten wil worden of misschien wel omdat je denkt dat dat zo hoort. Je gevoel daarmee opzij zetten is eigenlijk het slechtste wat je kunt doen voor jezelf en je eigenwaarde. Vaak kom je daar dan weer laat in je leven achter.

Dochterlief probeer ik mee te geven dat ze, net als ieder mens, uniek is en dus haar eigen pad mag volgen. Dat maakt haar nu en straks hopelijk krachtig genoeg om invloeden van buitenaf te weren en daar niet uit balans door te raken. Als je accepteert wie je bent en dat uitstraalt naar de buitenwereld, dan blijven de juiste mensen (lees; mensen met een fijne en oprechte energie) je ook volgen.

In haar klas had ik van de week bewondering voor nog een kind. Hij vertelde me dat hij niet in carnavalspak naar school zou komen, omdat hij niet zo van carnaval houdt. Ik complimenteerde hem en legde hem uit dat het heel dapper is dat hij dicht bij zijn eigen gevoel blijft en een keuze maakt waar hij zich prettig bij voelt. Hoe knap is dat als je dat op jonge leeftijd al gewoon doet?!

En dochterlief? Zij besloot verkleedt naar school te gaan en genoot ervan. Dan is het prima toch? Zolang ze het maar doet, omdat ze het zélf graag wil. Ik had dus vrijdag op school en zaterdag op de manege een heus katje om me heen. Wat je kind ook besluit, tijdens carnaval bijvoorbeeld of tijdens een andere activiteit/keuze moment, geef ze vooral mee dat ze goed zijn zoals ze zijn en (h)erken hun gevoel. Want het mogen volgen van hun gevoel, is als ouder de beste bijdrage aan hun eigenwaarde..

Liefs, Jootje