Ik weet het.. Het is lang geleden dat ik een update plaatste. Half maart kwam het corona nieuws, de intelligente lockdown, social distancing, thuiswerken en thuisonderwijs. Dat vroeg en vraagt aandacht, aanpassing en omschakeling, dus bewust even weinig op de blog. Dat is nou het fijne van een hobby blog, je hoéft niet te bloggen..

De meest gestelde vraag aan mij op dit moment is; “hoe gaat het met je?” Ik mag zeker niet klagen en dat zal ik dan ook niet doen 😉 Het gaat over het algemeen redelijk goed. In het begin vroeg de omschakeling en met name het thuisonderwijs veel energie, in combinatie met thuiswerken. En ik zat (zit) nog in mijn inwerkperiode toen de crisis uitbrak. Ik vond het dan ook fijn om in de vroege ochtend of late avond wat extra uren te werken. Dochterlief vond me in eerste instantie niet de beste juf tijdens mijn uitleg en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet alle stof eigen ben. 

Het was de eerste twee weken vooral zoeken naar balans, ritme en structuur. Drie woorden die ik en dochterlief erg nodig hebben. Ook was er even onmacht en verdriet toen er knopen doorgehakt moesten worden over onze geplande vakantie. Ik weet het, vakantie is luxe. Toch gaat het om (betaald) geld en natuurlijk de teleurstelling dat deze welverdiende me-time & ontspanning niet door leek te gaan. En ik geniet intens van de momenten waarop ik dochterlief stukjes van de wereld kan laten zien. Omdat we er in een vroeg stadium bij waren, is ons (gelukkig) de welbekende voucher bespaard. 

Dochterlief wist zich – met name de eerste weken – supergoed én creatief te vermaken na het maken van haar huiswerk. De rust (om haar heen) deed haar als hooggevoelig kind goed. Geen drukte, geen overprikkeling, geen ‘gehaast’. Het deed haar zichtbaar even goed. De laatste week voor de meivakantie begon ook het besef dat er wel degelijk beperkingen zijn. De verveling begon her en der toe te slaan. Het is zeker geen vakantie, deze quarantaine tijd. 

Als hooggevoelige moeder van een hooggevoelig kind was het wel zoeken naar me-time, oftewel oplaadtijd. Dat ging met ups en downs, wellicht herkenbaar voor andere moeders. De ene dag denk je; “help!” en de andere dag heb je alles goed onder controle. Ik hou me vast aan de gedachte dat ik perfectie los mag laten. Het zal niet elke dag perfect gaan en dat hoeft ook niet. 

We genieten enorm van de extra quality time samen. In onze pauze proberen we toch wel vitamine D op te doen als het lekker weer is. Op afstand van andere mensen. Samen fietsen. Even picknicken op een rustige plek in ons favoriete dorp. In de bossen wandelen. Even naar Philips Fruittuin. Een ijsje halen bij de Mc. Drive. Even op visite bij mijn zus. Dochterlief kan gelukkig in de buitenlucht afspreken en spelen met vriendinnetjes. Mijn moeder zien we (gelukkig!) ook nog.

Ondanks dat het op momenten voelt als beperking in mijn vrijheid en ik niet weet welke richting dit nog opgaat, genieten we zeker ook van deze periode. Ondanks dat de reden waarom iedereen massaal thuis zit uiteraard niet fijn en verdrietig is, proberen we er écht het beste van te maken. Het geeft ons rust, tijd voor bezinning, nog meer besef om te genieten van de kleine dingen van het leven en die tijd samen is onbetaalbaar.

Gisteren heeft mijn dochter te horen gekregen dat haar groepslessen van ponyrijden weer doorgaan. Ik hoef niet uit te leggen hoé blij ze was.. Ze heeft de pony’s enorm gemist. Hoewel ik haar een keer had verrast met een privéles, is het toch anders dan wekelijks rijden. Zaterdag mag ze weer van start en ik gun haar dit enorm.

Deze tijd geeft veel bezinning. Geld maakt in die zin ‘gelukkig‘ dat je hier toch veel belevenissen en ervaringen mee koopt. Denk aan een reis of bezoek aan een pretpark/dierentuin. Sociale contacten, familie en vrienden, zie ik ook als enorme toegevoegde waarde in ons leven. Als dat alles tijdelijk wegvalt, zoek je naar creatieve en simpele geluksmomenten. En nu genieten we meer van een fietstochtje door de natuur, fluitende vogels, de zon die doorbreekt, bloemetjes plukken en badmintonnen bij de vijver.

Nu kan ik niet zeggen dat ik geld bespaar hoor. Ik shop veelal online. Niet zozeer impulsaankopen, maar ik geniet er wel van. Als alles wegvalt, vind ik dit wel weer een fijne me-time. Of ik iets echt anders doe nu, kan ik in alle eerlijkheid niet zeggen. Ik heb wel gemerkt dat de scherpe randjes van mijn control freak zijn er wel af zijn. Ik pas me redelijk snel aan en vind daar mijn eigen weg weer in. Je hebt niet altijd comtrole op wat er gebeurd, maar je hebt wel degelijk invloed op hoe je er hier vervolgens mee omgaat. Dat is denk ik de kern van deze levensles.

Perfect ben ik ook niet, niet als mens en niet als moeder. Ook ik heb goede en minder goede dagen. Ik gun mezelf af en toe een baalmoment, maar herpak me tegenwoordig vrij snel. Je mag emoties als onmacht, boosheid en verdriet best toelaten (wegstoppen is niet goed voor lijf & geest), zolang je er niet in blijft hangen. Je hoeft niet altijd gelukkig te zijn (soms lijkt dat wel op social media..), maar zorg er wel voor dat je zoveel mogelijk geluksmomenten creëert. Ik denk dat dat de boodschap is naar mijn dochter. En wees eerlijk naar jezelf en naar anderen. Je hoeft je niet beter voor te doen. We doen allemaal ons best, toch?

Liefs, Jootje