Hoi allemaal. Tijd om even bij te kletsen! Het is al weer even geleden dat ik een blog plaatste. Sorry.. Druk, druk, druk 😉 Je kent het vast wel. De afgelopen weken waren sowieso een (leuke!) achtbaan met onverwachts een leuke vacature op mijn pad. Ik besloot de kans ‘met twee handjes’ te grijpen en.. ik ben het geworden! 


Na 14 jaar verlaat ik komende maand mijn huidige werkgever. Bijzonder eigenlijk hè. Dat je ergens begint niet wetende hoelang je er uiteindelijk zult blijven. 14 jaar van mijn volwassen leven heb ik hier dus doorgebracht. Ik begon hier als onzekere jonge vrouw en verlaat het bedrijf nu als sterke ervaren vrouw én mama van een bijna achtjarige dochter. Lief & leed meegemaakt. Levenslessen geleerd. Veel kansen gekregen en kennis opgedaan. Bijzondere vriendschappen begonnen die bijna allemaal nog intact zijn. En nu dapper genoeg om deze hele logische en toffe carrière overstap te maken. 


Mijn afscheidsmail had ik getikt en intern al verstuurd. Ik leer mijn dochter om altijd haar unieke zelf te blijven. Niet mee te gaan met de massa, maar haar gevoel en hart te volgen. En ja, soms is (of lijkt?) het moeilijk om jezelf te zijn in een wereld waar het vaak makkelijker is (of lijkt?) om erbij te horen. Geaccepteerd te worden door een ander. Niet ‘anders’ zijn dan anderen. Dat willen er velen. Maar weet je? Daarom belemmer je je innerlijke zelf en ziel. Eigenwaarde en zelfliefde hebben mij, na veel levensbagage, inzichten gegeven over wie ik ben en hoe ik in het leven wil staan. En zodoende verstuurde ik mijn afscheidsmail niet een minuut voordat ik de laptop dichtdoe en het bedrijf verlaat, maar op het moment dat ik mijn ontslag indiende..


Het resultaat? Hele lieve en warme reacties van collega’s. Ik heb denk ik inmiddels al over de honderd reacties gehad, op de mail en persoonlijk. Zo fijn en bijzonder! Sommige collega’s ken je lang. Sommige collega’s ken je kort. En toch heeft iedereen zijn/haar verhaal met jou. Ze willen je vertellen hoe ze jou (hebben) ervaren en heel eerlijk, soms word ik daar best verlegen van! Samen neem je een terugblik op het verleden. Je hebt het over het heden, het leven en je hart volgen. Sommige willen nog iets met je delen. Die bijzondere gesprekken, dat is écht het mooiste afscheid! 


Met dochterlief gaat het gelukkig ook goed. Ik ben zo’n trotse mama hè! Ze is zo lief, grappig, slim, sociaal, zorgzaam en (eigen)wijs. Als ik naar haar kijk, dan zie ik een uniek persoontje. Niet iemand die graag de massa volgt, of zich afvraagt wat een ander misschien over haar denkt, maar een kind dat gewoon haar eigen pad volgt. Ik bewonder en stimuleer haar daarin. De wereld zou zoveel mooier zijn als onze jeugd van huis uit leert om zichzelf te mogen zijn en dat uniek zijn niet inherent hoeft te staan (niet mag staan!) met afwijzing vanuit de maatschappij. Ik zie te vaak om me heen dat kinderen ‘sociaal gewenst gedrag’ (moeten) vertonen.


Een gewone klas, en dus geen combinatieklas, heeft haar enorm goed gedaan. Je hebt vast mijn eerdere blog over een combinatieklas al gelezen. Voor mijn hooggevoelig kind voelde ik al (en zij zelf ook) dat dit absoluut niet bij haar past. Ik heb ook mijn uiterste best gedaan om dit bij haar vorige leerkracht duidelijk te maken. Gelukkig zit ze dit jaar in een gewone klas. Zo zie je maar weer. De intuïtie van een moeder klopt altijd. Twijfel daar niet aan! Jij kent je kind(eren) het beste en weet daarmee wat belangrijk voor ze is. 


Verder genieten we van het leven en van elkaar, doen we leuke dingen met familie en vrienden, begint ze komende week met een nieuwe sport (ze is eindelijk van de wachtlijst!), krijgt ons appartement een opfrisbeurt, schrijf ik ondertussen verder aan mijn e-book voor het omgaan met hooggevoelige leerlingen in de klas en verheugen we op de feestmaand oktober. De maand dat dochterlief alweer acht jaar wordt!


Hopelijk heb ik jullie weer een beetje bijgepraat. Ik zal gauw weer een nieuwe blog plaatsen. Wanneer weet ik nog niet. Voorheen had ik een hele succesvolle blog met meer dan 10.000 unieke bezoekers per maand. Erg leuk, maar ook erg intensief om bij te houden. Daarom is en blijft deze blog écht mijn hobby en blog/post ik op gevoel. Kwaliteit boven kwantiteit. Voor nu wens ik jullie alvast een hele fijne en warme herfst. De tijd dat blaadjes van de bomen komen. Een mooi symbool om je oude denkwijzes/patronen/leven te doorbreken, uit je comfortzone te stappen en áltijd je hart te volgen..

Liefs, Jootje