(Her)ken je dat? Alle ballen omhoog houden? Ik kan je vertellen, als single werkende moeder kan ik er haast niet omheen. Of er weleens ballen vallen? Dat niet zozeer, alhoewel dat helemaal niet erg is hoor, maar ik kreeg (en krijg) soms wel hulp bij het opvangen van sommige ballen en ik schaam me er niet voor..

Lockdown.. 
Quarantaine.. 
Thuisonderwijs.. 
Thuiswerken.. 


Het was me op zijn zachts gezegd een intens eerste half jaar van 2020. Waar ik weleens andere mensen hoorde roepen ‘ik heb me toch ineens zeeën van tijd en nóg meer me-time nu in de coronatijd, dacht ik in het begin alleen maar “hoé ga ik dit in hemelsnaam overleven als single mama?!” Ik had die ‘luxe’ niet. Maar, we hebben het overleefd. Het was niet altijd makkelijk en ja, ik heb er wat wallen bijgekregen (of heeft dat met leeftijd te maken ;)), maar ik ben trots op mezelf. 

Net toen het (school)ritme weer een beetje op gang kwam en ik weer een beetje me-time had op mijn vrije dagen, begon de zomervakantie. Weer aanpassen aan een ander ritme & structuur en minder tijd om zelf ook op te laden. En nee, dit is geen geklaag of gezeur blog, maar een eerlijke inkijk in mijn wereld. 

Het was de afgelopen maanden veel aanpassen en (om)schakelen. In een hooggevoelig huishouden vraagt dat soms iets meer tijd om te wennen aan veranderingen. En dat is niet erg, zolang je dat (h)erkent. Nu de zomer van start is en het thuiswerken nog even een feit blijft waardoor privé en werk nog langer deels door elkaar heen lopen, zorg ik ervoor dat ook ík er nog ben en energie heb & (over)houd. Het potje energie is namelijk niet eindeloos en dat vraagt om een goede balans en verdeling.

Dankbaar ben ik voor mijn moeder die op sommige werkdagen helpt, ontlast en zorgt, waardoor ik me onder werktijd kan focussen op mijn werk en dochterlief ook tijd en aandacht krijgt op de werkdagen dat ze thuis is. Eigenlijk houden we deze zomer enigszins het ritme aan van de quarantaine tijd. En nu ze heeft kunnen ‘oefenen’ is het zelfs gewoon. Ze kan zich prima vermaken en ik zorg dat haar vakantieweken fijn afgewisseld worden met mini breaks, speeldates, logeerpartijtjes, samen erop uit en tussendoor ook tijd om op te laden en tot rust te komen.

Er zijn ook dingen die ik nu even niet zelf doe, omdat deze periode juist heel druk en intensief is. De weekboodschappen en shoppen bijvoorbeeld. Ik ben verknocht aan het online winkelen, omdat het me tijd maar ook energie bespaart. En die tijd en energie steek ik vervolgens, juist, in dochterlief en mezelf. Win-win. “Wat een luxe” hoor ik dochterlief roepen als ik haar vertel dat mijn garage onze auto vandaag thuis ophaalt en weer aflevert voor de jaarlijkse onderhoudsbeurt. Service van de zaak en ik maak daar dankbaar gebruik van. Mijn verstand denkt dan ook even ‘lui ding’, om vervolgens weer over te stappen naar mijn gevoel. Want dat klopt..

Alles wat ik aan tijd en energie bespaar, investeer ik in hetgeen écht belangrijk voor mij is. Heel logisch vond dochterlief dat toen ik haar uitlegde wáárom ik deze keuzes maak. Wat mij betreft geen overbodige luxe, maar een must. Je hoéft niet alle ballen (zelf) hoog te houden. Soms valt er één (of twee..) en soms vraag je hulp bij het opvangen van een bal. In mijn geval doe ik dat met bovenstaand. Niemand is perfect. Ik zeer zeker ook niet. Maar ik vind het wel belangrijk om hetgeen écht waarde voor mij heeft hoog te houden. En dat doe ik door andere zaken niet te doen of uit te besteden.

Het perfecte plaatje bestaat niet. En ik denk ook niet dat het een goede boodschap zou zijn aan dochterlief als ze leert dat ze alles ‘perfect’ moet doen. Ze mag leren dat je bewust keuzes mag maken met hoe je je dagelijkse potje energie verdeeld. Energie is niet oneindig. Je vrije wil wél. En je mag dus datgeen doen wat voor jou goed voelt. Waarbij ik je ook wil meegeven dat het daarbij ook belangrijk is om de mening van anderen naast je neer te leggen. Alleen jij hebt de verantwoordelijkheid over jouw leven. Jij en je keuzes mogen er zijn. Het zijn joúw ballen. En doordat ik de ballen wijs verdeel, kan ik met recht zeggen dat ik het meest trots ben op mijn jaren als single mama. Het is niet altijd zichtbaar voor een ander wat je soms daarvoor (extra) doet of juist laat, maar des te zichtbaarder voor mijn dochterlief.. En dat is wat voor mij telt!

Liefs, Johanna