Woensdagochtend. Dochterlief is aan het logeren bij haar tante en oom. Terwijl ik voor mijn doen heb uitgeslapen en wakker word van een app, besluit ik onder het genot van een kopje koffie de vlog van Kellycaresse te kijken.

In haar vlog gaf ze openhartig (als altijd) aan tegen welke uitdaging ze aanloopt nu in corona tijd. Ik moest spontaan een traantje laten. Een deel van haar verhaal herken ik, het stuk over het missen van gebeurtenissen als ouder. Laat ik even voorop stellen dat mijn blog geen politieke tint heeft of zal krijgen. Ik blog vanuit gevoel, niet vanuit de intentie om anderen ergens van te overtuigen. Er is al teveel verdeeldheid. Iedereen heeft een eigen gevoel en waarheid. En iedereen kent eigen uitdagingen op dit moment. Ongeacht aan ‘welke kant’ je staat (dat is al naar om zo te benoemen). Ik ga ervanuit dat we uiteindelijk hetzelfde doel hebben; weer ‘gewoon’ door met leven in goede gezondheid met de liefde van onze dierbaren.

Kelly raakte een gevoelige snaar. Ik moet zeggen dat ik me – voor mijn doen – vrij goed aanpas. Het thuiswerken en het minder buiten de deur kunnen doen gaat me goed af. Waar ik wél moeite mee heb als ouder is dat ik momenten mis van mijn dochter. Momenten die je niet meer kunt inhalen. En dat, dat is niet altijd makkelijk te accepteren.

Over een weekje wordt mijn meisje alweer negen jaar. Zoals heel 2020 zal ook haar verjaardag er anders dan anders uitzien. En ik moet bekennen dat dit meer met me doet dan ik oorspronkelijk had gedacht. Ik moest al wennen aan het feit dat ik momenten in de klas mis, nu je als ouder niet verder dan het schoolplein mag komen. Als klassenouder heb ik dan wel weer het geluk dat ik na elke vakantie in de klas mag zijn voor de luizencontrole. Ik zal ook optimaal genieten van deze momenten. Ook op de manege zie ik haar al een paar weken niet meer rijden. Ik mis haar trotse blik als ze zelfverzekerd op een pony door de binnenbak rijdt. Zoals ik laatst al zei tegen een vriendin. Dit soort momenten krijg je nooit meer terug. Tijd kun je niet inhalen of kopen..

Afgezien daarvan, ik ben tenslotte volwassen, wordt er een enorm beroep gedaan op het aanpassingsvermogen van kinderen, zoals een collega het gisteren al treffend zei. Niet naar school. Online onderwijs. Geen sociale contacten. Wel weer gedeeltelijk naar school, waarbij de klas en vrienden dus gesplitst werd. Vakanties en andere leuke dingen die niet doorgingen. Niet naar de manege. Dat was voor dochterlief het ergste. Toen wel weer naar de manege, maar zonder mama en oma achter het glas om trots haar vorderingen te bewonderen.

Ja, we vragen als maatschappij even heel veel van elkaar. Zeker ook aan kinderen. En nee, dit is geen moment tot discussie. Het gaat mij even om het beschrijven van mijn gevoel. Nog even afgezien van feiten en meningen. Puur mijn gevoel. Terwijl we gisteren over straat liepen, hoor ik mijn dochtertje zeggen; “mama, ik mis door de mondkapjes de blik en de glimlach van mensen”. Die kwam wel even binnen. Daar had ik nog niet bij stilgestaan, wat dit nieuwe tijdelijke straatbeeld voor effect op mijn kind had. Je hebt gelijk schat, ik mis dat ook. Het komt goed schat, fluister ik haar gerustgesteld toe.

Als mama ben ik ongelofelijk trots op mijn dochtertje, op haar aanpassingsvermogen, op haar flexibiliteit en op de zelfstandigheid die ze de afgelopen tijd heeft laten zien. Als ik naar haar kijk, dan voel ik nog meer de innerlijke kracht om elk steentje bij te dragen wat binnen mijn vermogen ligt om mijn kind, en alle kinderen, weer een ‘gewoon’ normaal te geven. En wat betreft haar verjaardag? Visite nodig ik uit, mits de maatregelen niet nog meer verstrengen. Dat wordt dan haast een week visite om het per dag toegestane aantal niet te overschrijden. Op Facebook heb ik familie en vrienden gevraagd om haar een kaartje te sturen, zodat ze zich op haar verjaardag zelf méér dan jarig voelt. Dat verdient ze. Dat verdient elk kind. We hebben het maximale al van ze gevraagd de afgelopen tijd. Staan we hier genoeg bij stil?

Wees lief en begripvol naar jezelf, naar je kind(eren) en hou vol. En krop je emoties niet op. Je mag best even balen, boos zijn of verdrietig zijn. Blijf er alleen niet te lang in hangen. Denk in liefde & licht en blijf krachtig en positief. Geef juist nu je kind(eren) belangrijke levenslessen mee voor later. En vergeet niet om trots op je kind(eren) te zijn. Ze zijn op dit moment onze grote spiegel. Luister goed naar wat ze te zeggen hebben, zodat ook jij weer dicht(er) bij je gevoel en intuïtie komt.. Toi toi toi!

Liefs, Johanna

P.s: Wil je graag jezelf of iemand anders even in het zonnetje zetten? Iemand die het verdiend? Want zeg nou zelf, wie verdient er nu niet een oppeppertje? Doe nog gauw mee met mijn winactie (zie vorige blog). Hopelijk kunnen we met elkaar meer positiviteit, liefde en licht de wereld in sturen..