Moederdag

Al weken voor dé dag knutselen basisschool kinderen ijverig en hoor je haast non stop de aanlokkende reclame op tv en radio. Er moét iets gedaan worden voor moeders. Als bedankje voor alles wat ze dag in dag uit doet en betekent voor haar gezin.

Natuurlijk is de gedachte en het gebaar erachter mooi, afgezien van de commercie uiteraard. Hun doel is puur winst (be)halen. Ik zal niet ontkennen dat ik ieder jaar superblij ben met de zelfgemaakte knutsels van dochterlief. Toch voelt deze dag ook als een dag van bezinning. Ik sta dan altijd even stil bij vrouwen die;

  • ongewenst kinderloos zijn en die dag een extra confrontatie voelen met hun langgekoesterde droom die maar niet uitkomt. 
  • hun moeder niet meer zien of verloren hebben en waarbij deze dag wellicht dubbel voelt.

En mijn hart gaat die dag altijd het meeste uit naar kinderen. Kinderen die hun moeder niet (meer) zien/kennen of verloren hebben. Terwijl de héle klas knutselt voor mama, sta jij als kind weer voor de keuze of je toch iets voor je moeder wil maken, voor een andere dierbare of helemaal niet meeknutselt. Deze beladenheid, nog afgezien van de blikken en de vragen van klasgenoten, waardoor je als kind weer even stilstaat bij het feit dat jouw gezinssituatie ‘anders’ is, kan indruk op je maken.

Hoewel we in onze maatschappij, naast het traditioneel gezin, ook andere gezinssamenstellingen kennen, kan het een kind op zo’n moment toch bewust of onbewust het gevoel geven dat hij/zij er niet bij hoort. Hoe gelukkig een kind ook opgroeit, tijdens zulke momenten kan het zich even anders voelen. Vooral bij jonge kinderen is dat een gevoel wat je ze eigenlijk niet wil meegeven.  Je wil juist hun zelfbeeld en zelfvertrouwen opbouwen.

Het kan veel vragen van een ouder om je kind(eren) mee te geven dat elk gezin anders is en dat het om de kwaliteit van liefde gaat. Niet altijd even makkelijk voor ouders, want je wil je kroost graag beschermen en behoeden voor teleurstellingen en verdriet. Toch? Je kan het natuurlijk als ouder ook als uitdaging zien om je hier met je kind doorheen te slaan. Het leven kent nu eenmaal ook uitdagingen en onverwachte wendingen. Het is soms beter om bepaalde dingen, weliswaar in kindertaal en zonder details, uit te leggen aan je kind(eren) dan ze te beschermen. Bovendien is dit geen ‘waarom? daarom!’ generatie. 

“Maar het is de minderheid, er zijn nog steeds heel veel traditionele gezinnen met een mama en een papa” hoor ik men denken. Klopt! Maar ook de minderheid telt. Elk kind telt. Ik vraag me alleen af welke toegevoegde waarde het heeft als scholen zich blijven opwerpen als tussenpersoon. In hoeverre past dit binnen hun primaire taak; het onderwijzen van kinderen. Hoe mooi zou het zijn als we dit soort dagen en de keuze voor wel of geen knutselwerkjes overlaten aan de ouder(s) in het gezin? Want laten we eerlijk zijn, welke ouder smelt nou niet bij zo’n zelfgemaakt knutsel?

Het voorkomt een zekere beladenheid die sommige kinderen op school kunnen voelen als ze één of twee ouders niet (meer) in hun leven hebben of juist twee of meerdere mama’s hebben. Thuis kun je zelf het gesprek hebben met je kind, zonder nieuwsgierige klasgenoten die kinderen soms (vaak onbewust en onschuldig) het hemd van het lijf vragen.

De Luizenmoeder maakte dit onderwerp bespreekbaar, doordat Juf Ank in eerste instantie besloot niet te gaan knutselen voor Moederdag. Één kindje woont namelijk bij een pleegmoeder en een ander kindje heeft twee vaders. De maatschappij bestaat niet alleen uit ‘het traditionele gezin’. Ik besef dat dit een lastig onderwerp is (en blijft?) omdat de meningen zo uiteen lopen. Het is vooral lastig inleven als je niet weet of meegemaakt hebt hoe het voelt. Ook dat besef ik. Ik ben benieuwd hoe dit zich gaat ontwikkelen in de toekomst, zeker nu de maatschappij en de gezinnen steeds meer aan het veranderen zijn. 

Houden we dit op scholen in stand of zal er ergens een keerpunt komen? Ja. Ik ben nog steeds erg blij als ik elk jaar mijn knutselwerk mag openmaken. En toch, toch sta ik zondag ook even stil bij iedereen die deze dag, om welke reden dan ook, als beladen ervaart.. Sta jij ook even, heel even, stil?

Liefs, Jootje

Disclaimer: bovenstaande tekst geldt overigens ook voor Vaderdag. Herkenbaar? Heb je advies nodig hoe je Moederdag en/of Vaderdag het beste kunt aanpakken met je kind(eren)? Stuur me gerust een berichtje en ik geef je graag bruikbare tips.