Na het thuiswerken (waar ik inmiddels soort van aan gewend ben geraakt, alhoewel ik mijn team écht mis) zijn de scholen ook weer dicht gegaan. En heel eerlijk, die zag ik even niet aankomen..

Ik was er niet op ‘voorbereid’, dus ik moest voor mijn gevoel weer heel snel omschakelen. De opstart van zo’n thuisonderwijs ritme is hier in huis – ook deze tweede ronde – weer even een uitdaging voor mijn hooggevoelig meisje en dus ook voor mij. Ik begrijp het wel. Dág, schoolritme.. Dág, plezier met klasgenootjes.. Dág, vaak afspreken met vriendjes en vriendinnetjes.. Hallo, onderwijs op afstand! Hallo, mama als thuisjuf!

Ritme & structuur heeft elk kind wel nodig, net als een uitlaatklep voor hun energie. Nu veel ook dicht is én het tevens winter is, is het wel een uitdaging om de energie goed kwijt te kunnen. Dan is het al gauw verveling en tijdens thuisonderwijs het welbekende ‘snap ik niet’ of ‘kan ik niet’ gevolgd door mokken of zuchten. En dat kan dan weleens even ‘botsen’. Maar dat geeft dan ook weer ruimte om het gesprek met elkaar aan te gaan en samen te kijken hoe we deze lockdown doorkomen.

Ik vind het dan ook belangrijk om dochterlief mee te geven dat ik ook maar een mens ben en het zelf ook niet altijd (beter) weet. Ze mag zien dat ik als ouder ook emoties ervaar, van hetgeen er gaande is maar soms ook van haar houding en gedrag, net zoals zij de ruimte krijgt om bij mij aan te geven wat ze niet fijn vindt. Het is een wisselwerking. We leren van elkaar.

Gelukkig heb ik een meisje die steeds beter leert haar gevoelens te uiten. Alhoewel ik haar emoties haarfijn aanvoel. Het valt ook niet mee, weer vanaf een scherm onderwijs volgen en daarna al dat huiswerk maken, terwijl thuis je rustplek zou moeten zijn. Gelukkig heb ik die balans voor mezelf al gevonden, aangezien ik vanaf half maart al thuiswerk en welgeteld maar één keer naar kantoor ben geweest. Een (hooggevoelig) kind heeft soms net even wat meer tijd nodig om te schakelen en alles komt nu eenmaal extra (hard) bij ze binnen. Denk maar niet dat ze niks meekrijgen. Deze nieuwetijdskinderen zijn, net als ons, niet voor niets nú op deze aarde. Ze zijn onze spiegel.

Dankbaar ben ik dat ze haar paardrijden nog wel heeft. Als dat nu ook weer niet door mocht gaan, dan was ze echt heel verdrietig geweest. En ik ook. Dat gun je je kind gewoon niet. Met vallen en opstaan komen we er wel. Na één dag thuisonderwijs lijkt het ritme er al in te zitten. Dochterlief weet dat ik er voor haar ben en haar daar waar nodig help. Ook fijn dat ik haar ook echt kan ondersteunen met rekenen, niet mijn sterkste vak vroeger. Groep 6 lesstof kan ik nog wel handelen 😉

We komen er wel, met soms een traan en vaak een lach. Gelukkig hebben we elkaar nog, onze dierbaren (die we gelukkig nog wel zien!) en zijn we gezond. Én ik heb mijn etherische oliën. Wat zou ik juist nu zonder ze moeten..? Heel veel Hoger hart, Balans, Grounding en Peace and Calming in de diffuser. Wat ik deze lockdown anders ga doen dan de eerste? Nog meer loslaten. Geen ‘strijd’ om huiswerk, mocht het een dag niet gaan. Wat vandaag niet (af) komt, lukt morgen wel. Pick your battles.. We gaan er een relaxte periode van maken. Want er is ook heel veel niet geannuleerd. We kunnen nog steeds op visite bij onze dierbaren, samen spelletjes spelen, Netflixen, naar buiten, naar de speeltuin, fietsen, de natuur in, onderweg naar een ‘to go’ voor een koffie, ijsje of een burger én brievenbus verrassingen versturen naar lieverds.

Ik heb dochterlief beloofd dat we een sneeuwballengevecht gaan houden, nu er is voorspeld dat er een pak sneeuw gaat vallen hier in Brabant. Wie het kleine niet eert.. Dat is denk ik de levensles achter deze lockdown. Ik weet het (maar wist het eigenlijk al). En toch kan ik ook verlangen naar het moment dat we buiten de deur weer wat meer samen kunnen ondernemen, maar ook met familie, vriendinnen en collega’s. En ja, ik mis ook mijn me-time, dus dat probeer ik vooral in de vroege ochtend of late avond te nemen.

Tot die tijd maken we er het beste van en onthou ik de mooie woorden van dochterlief; “mam je bent niet perfect, maar je bent wel fantastisch”. Fantastisch is het nieuwe ‘perfect’, want perfectie bestaat niet. De eerste perfecte ouder moet nog geboren worden. Ik streef (gelukkig) al heel wat jaartjes geen perfectie meer na. Als (bijna voormalig) controlfreak laat ik steeds meer los waar ik geen invloed op heb en probeer een positieve mind en vibe te houden. En ondertussen leer ik van mijn wijze dochterlief dat goed écht goed genoeg is..

Liefs, Johanna