Elk einde van een schooljaar kan het voor sommige kinderen (en sommige ouders ;)) altijd weer een spannend moment zijn als bekend wordt naar welke klas ze gaan, met welke vriendjes of vriendinnetjes en of ze in een gewone of combinatieklas komen.

Vroeger kenden we dit fenomeen niet. Je ging met je eigen klas over (behalve de kinderen die bleven zitten natuurlijk) van groep 1 t/m groep 8. Daar zaten voor- en nadelen aan. Dat besef ik. Dat is met alles in het leven. Nu is het op veel scholen ieder jaar weer een gepuzzel voor leerkrachten om nieuwe samenstellingen te maken, rekening houdend met leerbehoefte, leervermogen, verhouding jongens-meisjes, groepsdynamiek en de wensen van kinderen (en soms van ouders). Ik besef maar al te goed hoe complex dit vast moet zijn ieder jaar.

Tot dit schooljaar heb ik me als ouder nooit bemoeid met wensen met betrekking tot de nieuwe klas. Ik vond (en vind) de leerkrachten op school hier capabel genoeg voor om in het belang van dochterlief een keuze te maken. Anders had ik niet het meest kostbaarste wat ik heb hier schooldag in, schooldag uit achtergelaten. Laat dat duidelijk zijn. En toch voelde ik dit jaar de behoefte mijn wens uit te spreken. Ik kon dit eerst niet zo goed plaatsen, totdat een collega met het verlossende antwoord kwam. “Je dochter wordt ouder, kan beter verwoorden wat ze fijn en minder fijn vindt, dus voel je sterker die behoefte om haar argumenten te ondersteunen”. Ze had gelijk..

Dochterlief kan zichzelf eigenlijk al sinds groep 3 heel goed verwoorden en toch wilde ik er vorig jaar nog niet mee bemoeien en het nog een jaar afwachten. Dit jaar was ze echter stellig(er) in wat ze fijn en minder vindt. Sinds groep 1 zit ze al in een combinatieklas, dus dit was haar 4e jaar op rij. Haar argumenten voor een gewone klas waren nu voor mij overtuigend genoeg, ook omdat ze net iets ouder is en het nog beter begrijpt, om haar wens te ondersteunen. Wat zij zelf aangeeft;

In een combinatieklas ervaart ze maar de helft van de tijd de tijd & aandacht van een leerkracht, omdat ze ook les geven aan de andere groep. Dat vraagt veel zelfstandigheid, veel alleen werken op tablet of in het boek. Vaak kan ze niet goed verder met haar lesstof als ze vragen heeft en de leerkracht niet gestoord kan worden omdat ze met de andere groep bezig zijn.

In een combinatieklas ervaart ze het als lastig om niet mee te luisteren naar de lesstof die de leerkracht aan de andere groep geeft. Omdat het vaak interessante(re) lesstof betreft die ze zelf nog niet heeft in haar leerjaar en omdat ze erg leergierig is. Dat leidt haar weleens af van haar eigen lesstof en dan heb ik het nog niet eens gehad over hoe concentratie verstorend en overprikkelend ze het ervaart met twee lesstoffen ‘door elkaar heen’.

In een combinatieklas ervaart ze de soms (te) grote leeftijdsverschillen als vervelend. Toen zij begin van dit schooljaar in groep 4(/5) begon, was zij nog maar 6 jaar en de oudste 9 jaar. Er zit vaak een jaar (of twee) minstens verschil. Kinderen die net in een fase (of twee) hoger zitten en dus een ander denk- en houding niveau hebben, maakt het soms lastig te levellen. Zoals ze zelf omschrijft; “het voelt soms alsof ik me ouder moet gedragen, terwijl ik jonger ben en een andere denk- en belevingswereld heb”.

Ik moet toegeven dat ik het heel knap vond van dochterlief dat ze zo goed kon omschrijven waarom een combinatieklas niet bij haar (hooggevoeligheid) past. Deze argumenten waren voor mij doorslaggevend om de leerkracht te mailen en hiermee de wens (haar wens) uit te spreken voor een gewone groep. Ik ben van mening dat je in dit soort gevallen best als ouder je mening mag laten horen. Jij kent je kind tenslotte het beste en voelt vaak goed aan wat wel en niet passend is. Ikzelf voelde het al aan dochterlief sinds vorig jaar en nu kon ze het zelf ook nog eens heel goed uitleggen.

Ik moet ook toegeven dat dochterlief tenminste één hele onhandige combinatieklas heeft gehad, groep 3/4. De kinderen in groep 3 leren net lezen en schrijven, wat erg intensief is en veel tijd & aandacht vraagt, en dan moet de aandacht ook nog worden verdeeld met een groep 4. En groep 4/5 gaf onder andere weer een kleine uitdaging bij de leerkrachten wat betreft de Sinterklaas viering omdat er leeftijdsverschil zat. Alle respect trouwens ook voor leerkrachten die les geven. Er wordt al veel van ze gevraagd, en ik kan me zo indenken dat het lesgeven aan een combinatieklas misschien wel aanvoelt als twee klassen in één lesgeven. Dat is het eigenlijk ook.

Bij dochterlief is er inmiddels een enorme last van haar schouders. Ze mag na de zomervakantie naar de gewone groep 5, met haar (beste) vriendinnetjes. “Ein-de-lijk één groep”, zuchtte ze vorige week opgelucht. Elk jaar mogen de kinderen een top drie aangeven van vriendjes en vriendinnerjes waarbij ze graag in de klas willen komen. Het uitspreken van wensen en gedachtes zoals een top drie en het wel of niet fijn ervaren van een combinatieklas leert kinderen best veel. Ze leren argumenten te geven voor hun wensen, leren dat de bal daarmee soms ook bij hen ligt door zich te uiten (voor zichzelf opkomen) en ook leren ze dat niet altijd al hun wensen kunnen worden gehonoreerd. Belangrijke levenslessen..

Cliché klopt. Het welzijn van je kind(eren) gaat je aan het hart en raakt jou als ouder ook, zowel als ze blij als verdrietig zijn. Plaatsvervangende emoties. Wat heb ik met haar meegeleefd. Ik gúnde haar die groep 5, geen groep 5/6. Maar nu eerst de laatste (school)loodjes en dan mag ze welverdiend gaan genieten van zes weken vakantie..

Liefs, Jootje

Disclaimer: deze blog is geschreven vanuit mijn hart en vanuit de beleving van dochterlief. Ik ben op zich niet tegen combinatieklassen, omdat het ook voordelen kan bieden en er kinderen zijn die dit fijn vinden of waar het gewoon goed past. De voordelen heb ik niet genoemd in mijn blog, omdat deze blog bedoeld is als uitleg waarom een combinatieklas in het specifieke geval van dochterlief niet passend is voor mijn kind. Dat kan voor een ander kind juist als heel anders ervaren worden.