Welkom in lockdown 2.0..

Na het thuiswerken (waar ik inmiddels soort van aan gewend ben geraakt, alhoewel ik mijn team écht mis) zijn de scholen ook weer dicht gegaan. En heel eerlijk, die zag ik even niet aankomen..

Ik was er niet op ‘voorbereid’, dus ik moest voor mijn gevoel weer heel snel omschakelen. De opstart van zo’n thuisonderwijs ritme is hier in huis – ook deze tweede ronde – weer even een uitdaging voor mijn hooggevoelig meisje en dus ook voor mij. Ik begrijp het wel. Dág, schoolritme.. Dág, plezier met klasgenootjes.. Dág, vaak afspreken met vriendjes en vriendinnetjes.. Hallo, onderwijs op afstand! Hallo, mama als thuisjuf!

Ritme & structuur heeft elk kind wel nodig, net als een uitlaatklep voor hun energie. Nu veel ook dicht is én het tevens winter is, is het wel een uitdaging om de energie goed kwijt te kunnen. Dan is het al gauw verveling en tijdens thuisonderwijs het welbekende ‘snap ik niet’ of ‘kan ik niet’ gevolgd door mokken of zuchten. En dat kan dan weleens even ‘botsen’. Maar dat geeft dan ook weer ruimte om het gesprek met elkaar aan te gaan en samen te kijken hoe we deze lockdown doorkomen.

Ik vind het dan ook belangrijk om dochterlief mee te geven dat ik ook maar een mens ben en het zelf ook niet altijd (beter) weet. Ze mag zien dat ik als ouder ook emoties ervaar, van hetgeen er gaande is maar soms ook van haar houding en gedrag, net zoals zij de ruimte krijgt om bij mij aan te geven wat ze niet fijn vindt. Het is een wisselwerking. We leren van elkaar.

Gelukkig heb ik een meisje die steeds beter leert haar gevoelens te uiten. Alhoewel ik haar emoties haarfijn aanvoel. Het valt ook niet mee, weer vanaf een scherm onderwijs volgen en daarna al dat huiswerk maken, terwijl thuis je rustplek zou moeten zijn. Gelukkig heb ik die balans voor mezelf al gevonden, aangezien ik vanaf half maart al thuiswerk en welgeteld maar één keer naar kantoor ben geweest. Een (hooggevoelig) kind heeft soms net even wat meer tijd nodig om te schakelen en alles komt nu eenmaal extra (hard) bij ze binnen. Denk maar niet dat ze niks meekrijgen. Deze nieuwetijdskinderen zijn, net als ons, niet voor niets nú op deze aarde. Ze zijn onze spiegel.

Dankbaar ben ik dat ze haar paardrijden nog wel heeft. Als dat nu ook weer niet door mocht gaan, dan was ze echt heel verdrietig geweest. En ik ook. Dat gun je je kind gewoon niet. Met vallen en opstaan komen we er wel. Na één dag thuisonderwijs lijkt het ritme er al in te zitten. Dochterlief weet dat ik er voor haar ben en haar daar waar nodig help. Ook fijn dat ik haar ook echt kan ondersteunen met rekenen, niet mijn sterkste vak vroeger. Groep 6 lesstof kan ik nog wel handelen 😉

We komen er wel, met soms een traan en vaak een lach. Gelukkig hebben we elkaar nog, onze dierbaren (die we gelukkig nog wel zien!) en zijn we gezond. Én ik heb mijn etherische oliën. Wat zou ik juist nu zonder ze moeten..? Heel veel Hoger hart, Balans, Grounding en Peace and Calming in de diffuser. Wat ik deze lockdown anders ga doen dan de eerste? Nog meer loslaten. Geen ‘strijd’ om huiswerk, mocht het een dag niet gaan. Wat vandaag niet (af) komt, lukt morgen wel. Pick your battles.. We gaan er een relaxte periode van maken. Want er is ook heel veel niet geannuleerd. We kunnen nog steeds op visite bij onze dierbaren, samen spelletjes spelen, Netflixen, naar buiten, naar de speeltuin, fietsen, de natuur in, onderweg naar een ‘to go’ voor een koffie, ijsje of een burger én brievenbus verrassingen versturen naar lieverds.

Ik heb dochterlief beloofd dat we een sneeuwballengevecht gaan houden, nu er is voorspeld dat er een pak sneeuw gaat vallen hier in Brabant. Wie het kleine niet eert.. Dat is denk ik de levensles achter deze lockdown. Ik weet het (maar wist het eigenlijk al). En toch kan ik ook verlangen naar het moment dat we buiten de deur weer wat meer samen kunnen ondernemen, maar ook met familie, vriendinnen en collega’s. En ja, ik mis ook mijn me-time, dus dat probeer ik vooral in de vroege ochtend of late avond te nemen.

Tot die tijd maken we er het beste van en onthou ik de mooie woorden van dochterlief; “mam je bent niet perfect, maar je bent wel fantastisch”. Fantastisch is het nieuwe ‘perfect’, want perfectie bestaat niet. De eerste perfecte ouder moet nog geboren worden. Ik streef (gelukkig) al heel wat jaartjes geen perfectie meer na. Als (bijna voormalig) controlfreak laat ik steeds meer los waar ik geen invloed op heb en probeer een positieve mind en vibe te houden. En ondertussen leer ik van mijn wijze dochterlief dat goed écht goed genoeg is..

Liefs, Johanna


Uitdaging in corona tijdperk

Nu ik dit schrijf is het inmiddels hartje herfst en heb ik zo’n vermoeden dat we nog wel even in deze rare tijd zullen leven. “Elk nadeel heb zijn voordeel”, zei de legende eens zo wijs. Deze periode brengt mij inderdaad vele voordelen en inzichten. Daarover meer in een andere blog. Voor nu wil ik als HSP’er even stilstaan bij mijn grootste uitdaging op dit moment.

Deze blog heeft overigens geen politiek getinte inslag, dus ik zal het vooral bij mijn gevoel houden. Los daarvan weet ik dat er veel meningen en feiten zijn over dit onderwerp, alleen is dat niet een kant die ik in mijn blog wil benadrukken. Ik wil wél meegeven dat het juist nu belangrijk is om elkaar te accepteren en te respecteren. Veroordeel een ander niet om zijn/ haar gevoel en mening, maar ga het gesprek aan in plaats van de aanval.

Als HSP’er heb ik gemerkt dat het digitale leven mij beperkingen geeft. Niet in het überhaupt kunnen werken thuis. Ik heb gelukkig werk waarbij ik mijn taken prima thuis kan uitvoeren. Het is eigenlijk precies zoals mijn Engelse leraar vorige week al zei. Jij hebt het nodig om mensen te zien, hun vibe op te pikken en naar hun non verbale communicatie te luisteren.

Toen hij dat zei, vielen voor mij wat puzzelstukjes in elkaar. Hij sloeg de spijker op zijn kop! Ineens besefte ik waarom ik online vergaderen en cursus volgen lastiger vond (en vind) dan face to face interactie. Het had niets te maken met het feit dat ik niet graag tegen mijn evenbeeld kijk in de camera 😉 Gelukkig maar haha! Nee, ik mis het contact, het échte contact..

Diegenen die mij goed kennen, weten dat ik in het leven vooral acteer en reageer op non verbale communicatie en vibes. Ik voel iemands stemming en intonatie aan en daarmee kan ik dingen oppikken. En dat lukt me gewoon minder via het scherm! Wel heb ik overigens door de jaren geleerd om dat gevoel bij die ander te toetsen, zodat ik niet teveel aanneem of invul..

Ik let zelden op (de inhoud van) de woorden van een ander, maar des te meer op hoé die woorden worden uitgesproken en welke energie die persoon vervolgens uitstraalt. Gesproken woorden kunnen namelijk heel anders (soms zelfs misleidend) zijn. Anders dan het gevoel dat een ander eigenlijk wil uitspreken. En daarom let ik als HSP’er juist op het non verbale. Lichaamstaal en vibe liegen namelijk nooit, heb ik ervaren. Zo kan ik oppikken of het echt goed met iemand gaat bijvoorbeeld.

Dus ja, social media en het digitale tijdperk kennen voordelen, zeker ook in deze tijd, maar voor mij biedt het ook nadelen. En dan nog afgezien van het feit dat ik een sociaal dier ben en het fijn en inspirerend vind om mensen om me heen te hebben. Ik krijg er energie van!

Deze (digitale) aanpassingen in mijn dagelijks leven maken dat ik in deze tijd – naast nog natuurlijk álle berichtgevingen, feiten en meningen – soms best overprikkeld kan raken en mensen niet meer kan ‘lezen’. Ik probeer alles wat er gaande is daarom te doseren en te filteren. Meer dan ooit leer ik ook om naar mijn gevoel te luisteren en las ik veel meer me-time momenten in. Ik heb het zeker nu nodig om weer op te laden.

Inmiddels heb ik mijn weg gevonden om deze tijdelijke nieuwe dagritme en (digitale) sociale contacten op een manier vorm te geven dat het mij energie geeft, dat ik ze op een andere manier leer ‘lezen’ én belangrijker, dat ik het échte contact met mensen niet verlies. Een balans tussen tijd met anderen en bewuste tijd met/voor mezelf. Die momenten met mezelf brengen me weer even terug naar het hier & nu en geven me mooie inzichten over mijn leven en wat ik nog uit het leven wil halen.

Terwijl ik de blog met een uitdaging begon, besef ik nu dat ik deze post juist positief eindig. Want alle voor- en nadelen brengen mij eigenlijk terug op één conclusie. Deze hele situatie heeft me eigenlijk uit mijn vaste routine, uit mijn comfortzone en uit mijn bestaande denkpatroon gehaald. En dat voor een lichte controlfreak.. Een grote reset van mij als persoon. Ik ben mezelf (en wat ik wil en belangrijk vind) aan het herontdekken. En dat kan niet altijd even leuk zijn voor een ander of juist wel. Ik hecht namelijk meer dan ooit aan mijn vriendschappen. De band tussen mij en mijn echte vriendinnen is nóg sterker geworden. De grote man gelijk. Elk nadeel heb zijn voordeel..

Liefs, Johanna

De tijd waarin we nu leven

Er is veel gaande in de wereld. Ik merk dat het verdeeldheid schept, over diverse onderwerpen. Mensen staan meer dan ooit lijnrecht tegenover elkaar, voor mijn gevoel. ‘Verdeel en heers’ was het toch..? Hoewel mijn blog zeker geen politieke tint heeft (en krijgt), wil ik wél even stilstaan bij mijn gevoel. 

Het maakte mij in het begin een beetje onrustig. Nu wist ik al dat social media best laagdrempelig is om je (gezouten of ongezouten) mening anoniem vanachter je scherm te delen met de wereld. 17 miljoen mensen. 17 miljoen meningen. Het voordeel van social media & internet vind ik dat er wel meer informatie beschikbaar is. Je kunt zelf op zoek gaan. Dat was vroeger niet. Hoewel ik me terdege besef dat dat ook een gevaar en valkuil kan zijn. Met mate, zoals met alles eigenlijk.


Het is een uitgelezen tijd (lees; kans) om te gaan ontdekken wie jij diep van binnen bent en waar jij voor staat. Wellicht kan deze periode je een gevoel van ontevredenheid geven over je leven. Het kan je bewust(er) hebben gemaakt van wat je fijn en niet fijn meer vindt en wat je zou willen veranderen. Een innerlijke reis. Soms confronterend, maar altijd nodig.


Het heeft mij in ieder geval de ogen geopend op diverse vlakken. Dat voelde in het begin ongemakkelijk, omdat het eigenlijk alles wat ik ooit geleerd heb – in/van de maatschappij waarin ik leef – liet wankelen. Niet alles is wat het lijkt. Dat is best confronterend! Het voelt als het ware een nieuwe basis opbouwen én mijn verantwoordelijkheid nog meer pakken om het welzijn van mijn dochtertje – daar waar kan – te helpen waarborgen in de wereld waarin ze opgroeit. Ik kan en wil mijn ogen niet meer sluiten. Dochterlief wil ik een realistisch maar ook liefdevol wereldbeeld meegeven. Dat lijkt tegenstrijdig, maar niet onmogelijk.


Een betere wereld begint écht bij jezelf en wat je je kind(eren) meegeeft. Jij bent nu hun voorbeeld voor later. Daar waar ik een paar jaar geleden dochterlief vooral wilde beschermen is mijn doel nu om haar handvatten mee te geven als bagage voor later. Als ze de volwassen leeftijd heeft bereikt en de wijde wereld intrekt. Dat is voor mijn gevoel meer dan ooit nodig.


Ik wil niet zeggen dat mijn generatie het per definitie makkelijk(er) of veilig(er) had. Dat is te makkelijk. Ik geloof wel dat er hedendaags meer uitdagingen zijn en minder bescherming. Meer (sociale) druk. Meer gericht op prestaties. Meer verleidingen. Ik zie het bijvoorbeeld aan het niveau van onderwijs (wat een enorme prestatiedruk in de hand kan werken) en de nadelen die het internet en social media met zich mee hebben gebracht. Een ‘simpel’ spel als Roblox kent al gevaren. Een chatfunctie in een spel? Dochterlief mag dit spelen, maar ik leer haar dat ze geen vrienden mag toevoegen en niet mag chatten, omdat je niet weet wie er écht achter dat stukje internet zit. Een simpel denksport junior boekje (dochterlief is dol op puzzelboekjes) die we laatst gekocht hebben in een boekhandel bevat woorden als ‘oen’ en ‘eikel’. Er is (helaas?) meer informatie beschikbaar voor kinderen en ik zie het mijn taak dit uit te filteren en haar hierin te begeleiden. 

Onschuldig lijkt (is?) niet altijd onschuldig. Ik schrik nog dagelijks van taalgebruik in tekenfilms en hoe de minds van kinderen beïnvloed lijkt te worden. Een artikel over overgewicht wordt vergezeld door een plaatje van een hamburger. Talloze voorbeelden hoe (voor)oordelen gevormd worden. Ik kan uren doorgaan, maar ik denk dat de essentie van mijn punt duidelijk is. Ik merk dit steeds meer op en ben me er bewuster van. Voor mij een ingang tot een dialoog met dochterlief. Het is te makkelijk om mee te gaan met de massa, met als gevaar dat je je unieke zelf en je innerlijke stem verliest. Kinderen groeien al te snel op en verliezen naar mijn idee te snel hun puurheid. Aan ons als ouders de taak om ze zo goed mogelijk te begeleiden, zodat ze in staat zijn om naar hun gevoel en hart te leven.

Voor mijzelf heeft het 40 jaar geduurd om mezelf te worden. Het was een lange reis met hobbels onderweg. Maar elke hobbel omvatte een belangrijke levensles die ik voor geen goud wilde missen. Achteraf gepraat, inderdaad, maar ik kan niet om dat gevoel heen. Dochterlief probeer ik mee te geven dat ze haar eigen gevoel en pad mag volgen, los van wat de massa denkt of voelt. Met normen & waarden en respect voor een ander. Elk mens heeft een eigen verhaal. Het maakt je misschien minder populair, maar ik geloof niet dat je hier op aarde bent om ‘populair‘ gevonden te worden.


Het is ook niet mijn missie om een kopie van ‘de massa’ te zijn, maar trouw te blijven aan wie ik diep van binnen ben en wat ik voel. Mensen zullen op mijn pad komen en gaan, maar ik blijf mezelf. De juiste mensen zullen je accepteren en respecteren om wie en wat je bent. Dat is mijn grootste boodschap aan dochterlief. En wat ik zeg, daar leef ik ook naar.

Ik schaam me ook niet (meer) voor mijn hooggevoelige en spirituele kant, want dat is een stukje van mezelf. Het kan voor een ander zweverig overkomen en dat is prima. Wat een ander van me denkt, is niet mijn zaak. Ze denken toch altijd wel wat. Het is dan ook mijn taak om in balans te zijn en te blijven. Ik hoop dat dochterlief dit zal oppakken. En dat is niet altijd makkelijk, maar wél broodnodig in de tijd waarin we nu leven.. 


Liefs, Johanna