Welkom in lockdown 2.0..

Na het thuiswerken (waar ik inmiddels soort van aan gewend ben geraakt, alhoewel ik mijn team écht mis) zijn de scholen ook weer dicht gegaan. En heel eerlijk, die zag ik even niet aankomen..

Ik was er niet op ‘voorbereid’, dus ik moest voor mijn gevoel weer heel snel omschakelen. De opstart van zo’n thuisonderwijs ritme is hier in huis – ook deze tweede ronde – weer even een uitdaging voor mijn hooggevoelig meisje en dus ook voor mij. Ik begrijp het wel. Dág, schoolritme.. Dág, plezier met klasgenootjes.. Dág, vaak afspreken met vriendjes en vriendinnetjes.. Hallo, onderwijs op afstand! Hallo, mama als thuisjuf!

Ritme & structuur heeft elk kind wel nodig, net als een uitlaatklep voor hun energie. Nu veel ook dicht is én het tevens winter is, is het wel een uitdaging om de energie goed kwijt te kunnen. Dan is het al gauw verveling en tijdens thuisonderwijs het welbekende ‘snap ik niet’ of ‘kan ik niet’ gevolgd door mokken of zuchten. En dat kan dan weleens even ‘botsen’. Maar dat geeft dan ook weer ruimte om het gesprek met elkaar aan te gaan en samen te kijken hoe we deze lockdown doorkomen.

Ik vind het dan ook belangrijk om dochterlief mee te geven dat ik ook maar een mens ben en het zelf ook niet altijd (beter) weet. Ze mag zien dat ik als ouder ook emoties ervaar, van hetgeen er gaande is maar soms ook van haar houding en gedrag, net zoals zij de ruimte krijgt om bij mij aan te geven wat ze niet fijn vindt. Het is een wisselwerking. We leren van elkaar.

Gelukkig heb ik een meisje die steeds beter leert haar gevoelens te uiten. Alhoewel ik haar emoties haarfijn aanvoel. Het valt ook niet mee, weer vanaf een scherm onderwijs volgen en daarna al dat huiswerk maken, terwijl thuis je rustplek zou moeten zijn. Gelukkig heb ik die balans voor mezelf al gevonden, aangezien ik vanaf half maart al thuiswerk en welgeteld maar één keer naar kantoor ben geweest. Een (hooggevoelig) kind heeft soms net even wat meer tijd nodig om te schakelen en alles komt nu eenmaal extra (hard) bij ze binnen. Denk maar niet dat ze niks meekrijgen. Deze nieuwetijdskinderen zijn, net als ons, niet voor niets nú op deze aarde. Ze zijn onze spiegel.

Dankbaar ben ik dat ze haar paardrijden nog wel heeft. Als dat nu ook weer niet door mocht gaan, dan was ze echt heel verdrietig geweest. En ik ook. Dat gun je je kind gewoon niet. Met vallen en opstaan komen we er wel. Na één dag thuisonderwijs lijkt het ritme er al in te zitten. Dochterlief weet dat ik er voor haar ben en haar daar waar nodig help. Ook fijn dat ik haar ook echt kan ondersteunen met rekenen, niet mijn sterkste vak vroeger. Groep 6 lesstof kan ik nog wel handelen 😉

We komen er wel, met soms een traan en vaak een lach. Gelukkig hebben we elkaar nog, onze dierbaren (die we gelukkig nog wel zien!) en zijn we gezond. Én ik heb mijn etherische oliën. Wat zou ik juist nu zonder ze moeten..? Heel veel Hoger hart, Balans, Grounding en Peace and Calming in de diffuser. Wat ik deze lockdown anders ga doen dan de eerste? Nog meer loslaten. Geen ‘strijd’ om huiswerk, mocht het een dag niet gaan. Wat vandaag niet (af) komt, lukt morgen wel. Pick your battles.. We gaan er een relaxte periode van maken. Want er is ook heel veel niet geannuleerd. We kunnen nog steeds op visite bij onze dierbaren, samen spelletjes spelen, Netflixen, naar buiten, naar de speeltuin, fietsen, de natuur in, onderweg naar een ‘to go’ voor een koffie, ijsje of een burger én brievenbus verrassingen versturen naar lieverds.

Ik heb dochterlief beloofd dat we een sneeuwballengevecht gaan houden, nu er is voorspeld dat er een pak sneeuw gaat vallen hier in Brabant. Wie het kleine niet eert.. Dat is denk ik de levensles achter deze lockdown. Ik weet het (maar wist het eigenlijk al). En toch kan ik ook verlangen naar het moment dat we buiten de deur weer wat meer samen kunnen ondernemen, maar ook met familie, vriendinnen en collega’s. En ja, ik mis ook mijn me-time, dus dat probeer ik vooral in de vroege ochtend of late avond te nemen.

Tot die tijd maken we er het beste van en onthou ik de mooie woorden van dochterlief; “mam je bent niet perfect, maar je bent wel fantastisch”. Fantastisch is het nieuwe ‘perfect’, want perfectie bestaat niet. De eerste perfecte ouder moet nog geboren worden. Ik streef (gelukkig) al heel wat jaartjes geen perfectie meer na. Als (bijna voormalig) controlfreak laat ik steeds meer los waar ik geen invloed op heb en probeer een positieve mind en vibe te houden. En ondertussen leer ik van mijn wijze dochterlief dat goed écht goed genoeg is..

Liefs, Johanna


Even bijkletsen!

Woensdagochtend. Dochterlief is aan het logeren bij haar tante en oom. Terwijl ik voor mijn doen heb uitgeslapen en wakker word van een app, besluit ik onder het genot van een kopje koffie de vlog van Kellycaresse te kijken.

In haar vlog gaf ze openhartig (als altijd) aan tegen welke uitdaging ze aanloopt nu in corona tijd. Ik moest spontaan een traantje laten. Een deel van haar verhaal herken ik, het stuk over het missen van gebeurtenissen als ouder. Laat ik even voorop stellen dat mijn blog geen politieke tint heeft of zal krijgen. Ik blog vanuit gevoel, niet vanuit de intentie om anderen ergens van te overtuigen. Er is al teveel verdeeldheid. Iedereen heeft een eigen gevoel en waarheid. En iedereen kent eigen uitdagingen op dit moment. Ongeacht aan ‘welke kant’ je staat (dat is al naar om zo te benoemen). Ik ga ervanuit dat we uiteindelijk hetzelfde doel hebben; weer ‘gewoon’ door met leven in goede gezondheid met de liefde van onze dierbaren.

Kelly raakte een gevoelige snaar. Ik moet zeggen dat ik me – voor mijn doen – vrij goed aanpas. Het thuiswerken en het minder buiten de deur kunnen doen gaat me goed af. Waar ik wél moeite mee heb als ouder is dat ik momenten mis van mijn dochter. Momenten die je niet meer kunt inhalen. En dat, dat is niet altijd makkelijk te accepteren.

Over een weekje wordt mijn meisje alweer negen jaar. Zoals heel 2020 zal ook haar verjaardag er anders dan anders uitzien. En ik moet bekennen dat dit meer met me doet dan ik oorspronkelijk had gedacht. Ik moest al wennen aan het feit dat ik momenten in de klas mis, nu je als ouder niet verder dan het schoolplein mag komen. Als klassenouder heb ik dan wel weer het geluk dat ik na elke vakantie in de klas mag zijn voor de luizencontrole. Ik zal ook optimaal genieten van deze momenten. Ook op de manege zie ik haar al een paar weken niet meer rijden. Ik mis haar trotse blik als ze zelfverzekerd op een pony door de binnenbak rijdt. Zoals ik laatst al zei tegen een vriendin. Dit soort momenten krijg je nooit meer terug. Tijd kun je niet inhalen of kopen..

Afgezien daarvan, ik ben tenslotte volwassen, wordt er een enorm beroep gedaan op het aanpassingsvermogen van kinderen, zoals een collega het gisteren al treffend zei. Niet naar school. Online onderwijs. Geen sociale contacten. Wel weer gedeeltelijk naar school, waarbij de klas en vrienden dus gesplitst werd. Vakanties en andere leuke dingen die niet doorgingen. Niet naar de manege. Dat was voor dochterlief het ergste. Toen wel weer naar de manege, maar zonder mama en oma achter het glas om trots haar vorderingen te bewonderen.

Ja, we vragen als maatschappij even heel veel van elkaar. Zeker ook aan kinderen. En nee, dit is geen moment tot discussie. Het gaat mij even om het beschrijven van mijn gevoel. Nog even afgezien van feiten en meningen. Puur mijn gevoel. Terwijl we gisteren over straat liepen, hoor ik mijn dochtertje zeggen; “mama, ik mis door de mondkapjes de blik en de glimlach van mensen”. Die kwam wel even binnen. Daar had ik nog niet bij stilgestaan, wat dit nieuwe tijdelijke straatbeeld voor effect op mijn kind had. Je hebt gelijk schat, ik mis dat ook. Het komt goed schat, fluister ik haar gerustgesteld toe.

Als mama ben ik ongelofelijk trots op mijn dochtertje, op haar aanpassingsvermogen, op haar flexibiliteit en op de zelfstandigheid die ze de afgelopen tijd heeft laten zien. Als ik naar haar kijk, dan voel ik nog meer de innerlijke kracht om elk steentje bij te dragen wat binnen mijn vermogen ligt om mijn kind, en alle kinderen, weer een ‘gewoon’ normaal te geven. En wat betreft haar verjaardag? Visite nodig ik uit, mits de maatregelen niet nog meer verstrengen. Dat wordt dan haast een week visite om het per dag toegestane aantal niet te overschrijden. Op Facebook heb ik familie en vrienden gevraagd om haar een kaartje te sturen, zodat ze zich op haar verjaardag zelf méér dan jarig voelt. Dat verdient ze. Dat verdient elk kind. We hebben het maximale al van ze gevraagd de afgelopen tijd. Staan we hier genoeg bij stil?

Wees lief en begripvol naar jezelf, naar je kind(eren) en hou vol. En krop je emoties niet op. Je mag best even balen, boos zijn of verdrietig zijn. Blijf er alleen niet te lang in hangen. Denk in liefde & licht en blijf krachtig en positief. Geef juist nu je kind(eren) belangrijke levenslessen mee voor later. En vergeet niet om trots op je kind(eren) te zijn. Ze zijn op dit moment onze grote spiegel. Luister goed naar wat ze te zeggen hebben, zodat ook jij weer dicht(er) bij je gevoel en intuïtie komt.. Toi toi toi!

Liefs, Johanna

P.s: Wil je graag jezelf of iemand anders even in het zonnetje zetten? Iemand die het verdiend? Want zeg nou zelf, wie verdient er nu niet een oppeppertje? Doe nog gauw mee met mijn winactie (zie vorige blog). Hopelijk kunnen we met elkaar meer positiviteit, liefde en licht de wereld in sturen..

Samen spelen, samen delen?

Een blog die al even in mijn gedachte was en nu van de grond komt. Een onderwerp dat me even bezighoudt. Tijd om weer even in de pen te klimmen..

Één van de lessen waar ik mee ben opgegroeid is ‘samen spelen, samen delen’. Het zou ‘sociaal ongewenst’ zijn als je als kind niet met iedereen speelt en ‘egoïstisch’ zijn als je als kind niet alles wil delen. Ik ben er over gaan nadenken. Hoe sta ik hierin als moeder en wat wil ik mijn kind meegeven?

Als ik terugdenk aan mijn jeugd, aan de maatschappij van toen, en de latere levenslessen in mijn leven, dan mis ik één ding wat ik graag geleerd zou hebben; het ik gevoel. Dat ‘ik’ ook belangrijk ben en dat ‘ik’ trots mag zijn als ik eigenwaarde en zelfliefde ken. Voor mijn gevoel is de maatschappij erg gericht op de buitenwereld. Naar elkaar toe. Minder naar jezelf. Begrijp me niet verkeerd, dat is goed. Maar voor mijn gevoel mag jij er als individu ook zijn. Je mág je gevoel uiten. Je mág je grenzen aangeven bij een ander. Dat is niet egoïstisch. Dat is goed zorgen voor jezelf.

Sociaal wenselijk gedrag en houding wat je (on)bewust meekrijgt. En je ziet dat ook terug op scholen en de lessen die ze daar leren. Bij mijn dochtertje pak ik het op een manier aan waarbij ik hoop dat ze dit haar latere leven meeneemt als bagage. Ik geef haar een balans mee tussen lief en aardig zijn voor een ander én voor haarzelf. Dochterlief begint nu aardig aan te voelen hoe de vibe van een ander is, waar ze zich door laat omringen en leren zichzelf te uiten.

Als een kindje niet aardig doet tegen haar (in de pauze bijvoorbeeld) of haar plaagt/uitlacht, en hetzelfde kindje vraagt vervolgens om af te spreken, dan zal mijn dochtertje dat niet doen. Toch ben ik van mening dat iedereen een tweede kans verdient en ik haar niet zwart/wit wil leren. Ik geef haar handvatten mee zodat ze daarmee op een fijne manier – hard op de inhoud zacht op de persoon (ja, dat kun je je jonge kind al leren) – haar persoonlijke grens durft aan te geven.

“Mam, ik heb je advies opgevolgd en het werkte”, riep ze laatst enthousiast na school. Nadat een kindje steeds vervelend gedrag vertoonde in de pauze (leer je kind overigens dat het gedrag van een ander niet fijn voelt, niet de persoon zelf), gaf dochterlief haar grens aan. Toen het kindje de volgende dag vroeg om ze mee mocht spelen, zei dochterlief; “natuurlijk mag je met ons meespelen, zullen we het dan wel gezellig houden, anders voelt het samen spelen voor mij niet fijn”. Het kindje was even stil, knikte vervolgens instemmend en ze speelden superfijn.

Waarom heb je dat niet eerder geuit, vroeg ik dochterlief? “Nou, als je je grens aangeeft, dan wordt een kindje vaak boos of verdrietig, stapt naar de juf en dan krijg jij de schuld”. Aha, dus emoties als boosheid of verdriet leken een vrijbrief voor kinderen om onder hun verantwoordelijkheid uit te komen. En je grens aangeven bij een kind, dat werd juist niet geaccepteerd. Je moet tenslotte met iedereen spelen en niemand buitensluiten. Het laatste klopt, daar sta ik 100% achter, maar.. je mag (moét) zeker je grens aangeven. Een ander mag niet over je grens gaan. En dat stuk, dat mis ik nog al te vaak.

Dochterlief probeer ik mee te geven dat ze voor zichzelf mag opkomen en haar grenzen mag aangeven, mits ze dit op een fijne en respectvolle manier doet. Mijn zegen heeft ze. Ik heb liever dat ze zich nú leert uiten naar een ander, dan dat ze zich later wegcijfert voor een ander en alles maar accepteert.

Zo ook met delen. Natuurlijk mag ze iets delen met een ander. En dat doet ze ook. Tenzij een ander eist dat ze iets deelt. Daar zal dochterlief niet in meegaan. Thuis hebben we ook de regel dat hetgeen wat ze niet wil delen tijdens een speeldate aan de kant wordt gelegd. Een speelgoedje, een knuffel, wat dan ook wat voor haar van waarde is hoeft ze van mij niet te delen. Dat is van haar.

Zoals met alles in het leven, is het sleutelwoord in deze ook ‘met mate’. In goede balans. Té lief of té meegaand is niet bevorderlijk voor je eigen groei en ontwikkeling. Het is de kunst om in je leven een dusdanige balans te vinden tussen goed zijn voor een ander en goed zijn voor jezelf. Kinderen hebben die balans van nature al, puur als ze zijn, maar verliezen het onderweg of wordt het (on)bewust afgeleerd. Met alle gevolgen van dien, als ze zich later staande willen houden als volwassene.

Je wil je kind zoveel leren, en eigenlijk hebben ze door hun puurheid als vele wijsheden in henzelf. Eigenlijk is het zelfs andersom. Wij kunnen vaak nog wat van ze leren, als we maar durven te kijken..

Liefs, Jootje

De tijd waarin we nu leven

Er is veel gaande in de wereld. Ik merk dat het verdeeldheid schept, over diverse onderwerpen. Mensen staan meer dan ooit lijnrecht tegenover elkaar, voor mijn gevoel. ‘Verdeel en heers’ was het toch..? Hoewel mijn blog zeker geen politieke tint heeft (en krijgt), wil ik wél even stilstaan bij mijn gevoel. 

Het maakte mij in het begin een beetje onrustig. Nu wist ik al dat social media best laagdrempelig is om je (gezouten of ongezouten) mening anoniem vanachter je scherm te delen met de wereld. 17 miljoen mensen. 17 miljoen meningen. Het voordeel van social media & internet vind ik dat er wel meer informatie beschikbaar is. Je kunt zelf op zoek gaan. Dat was vroeger niet. Hoewel ik me terdege besef dat dat ook een gevaar en valkuil kan zijn. Met mate, zoals met alles eigenlijk.


Het is een uitgelezen tijd (lees; kans) om te gaan ontdekken wie jij diep van binnen bent en waar jij voor staat. Wellicht kan deze periode je een gevoel van ontevredenheid geven over je leven. Het kan je bewust(er) hebben gemaakt van wat je fijn en niet fijn meer vindt en wat je zou willen veranderen. Een innerlijke reis. Soms confronterend, maar altijd nodig.


Het heeft mij in ieder geval de ogen geopend op diverse vlakken. Dat voelde in het begin ongemakkelijk, omdat het eigenlijk alles wat ik ooit geleerd heb – in/van de maatschappij waarin ik leef – liet wankelen. Niet alles is wat het lijkt. Dat is best confronterend! Het voelt als het ware een nieuwe basis opbouwen én mijn verantwoordelijkheid nog meer pakken om het welzijn van mijn dochtertje – daar waar kan – te helpen waarborgen in de wereld waarin ze opgroeit. Ik kan en wil mijn ogen niet meer sluiten. Dochterlief wil ik een realistisch maar ook liefdevol wereldbeeld meegeven. Dat lijkt tegenstrijdig, maar niet onmogelijk.


Een betere wereld begint écht bij jezelf en wat je je kind(eren) meegeeft. Jij bent nu hun voorbeeld voor later. Daar waar ik een paar jaar geleden dochterlief vooral wilde beschermen is mijn doel nu om haar handvatten mee te geven als bagage voor later. Als ze de volwassen leeftijd heeft bereikt en de wijde wereld intrekt. Dat is voor mijn gevoel meer dan ooit nodig.


Ik wil niet zeggen dat mijn generatie het per definitie makkelijk(er) of veilig(er) had. Dat is te makkelijk. Ik geloof wel dat er hedendaags meer uitdagingen zijn en minder bescherming. Meer (sociale) druk. Meer gericht op prestaties. Meer verleidingen. Ik zie het bijvoorbeeld aan het niveau van onderwijs (wat een enorme prestatiedruk in de hand kan werken) en de nadelen die het internet en social media met zich mee hebben gebracht. Een ‘simpel’ spel als Roblox kent al gevaren. Een chatfunctie in een spel? Dochterlief mag dit spelen, maar ik leer haar dat ze geen vrienden mag toevoegen en niet mag chatten, omdat je niet weet wie er écht achter dat stukje internet zit. Een simpel denksport junior boekje (dochterlief is dol op puzzelboekjes) die we laatst gekocht hebben in een boekhandel bevat woorden als ‘oen’ en ‘eikel’. Er is (helaas?) meer informatie beschikbaar voor kinderen en ik zie het mijn taak dit uit te filteren en haar hierin te begeleiden. 

Onschuldig lijkt (is?) niet altijd onschuldig. Ik schrik nog dagelijks van taalgebruik in tekenfilms en hoe de minds van kinderen beïnvloed lijkt te worden. Een artikel over overgewicht wordt vergezeld door een plaatje van een hamburger. Talloze voorbeelden hoe (voor)oordelen gevormd worden. Ik kan uren doorgaan, maar ik denk dat de essentie van mijn punt duidelijk is. Ik merk dit steeds meer op en ben me er bewuster van. Voor mij een ingang tot een dialoog met dochterlief. Het is te makkelijk om mee te gaan met de massa, met als gevaar dat je je unieke zelf en je innerlijke stem verliest. Kinderen groeien al te snel op en verliezen naar mijn idee te snel hun puurheid. Aan ons als ouders de taak om ze zo goed mogelijk te begeleiden, zodat ze in staat zijn om naar hun gevoel en hart te leven.

Voor mijzelf heeft het 40 jaar geduurd om mezelf te worden. Het was een lange reis met hobbels onderweg. Maar elke hobbel omvatte een belangrijke levensles die ik voor geen goud wilde missen. Achteraf gepraat, inderdaad, maar ik kan niet om dat gevoel heen. Dochterlief probeer ik mee te geven dat ze haar eigen gevoel en pad mag volgen, los van wat de massa denkt of voelt. Met normen & waarden en respect voor een ander. Elk mens heeft een eigen verhaal. Het maakt je misschien minder populair, maar ik geloof niet dat je hier op aarde bent om ‘populair‘ gevonden te worden.


Het is ook niet mijn missie om een kopie van ‘de massa’ te zijn, maar trouw te blijven aan wie ik diep van binnen ben en wat ik voel. Mensen zullen op mijn pad komen en gaan, maar ik blijf mezelf. De juiste mensen zullen je accepteren en respecteren om wie en wat je bent. Dat is mijn grootste boodschap aan dochterlief. En wat ik zeg, daar leef ik ook naar.

Ik schaam me ook niet (meer) voor mijn hooggevoelige en spirituele kant, want dat is een stukje van mezelf. Het kan voor een ander zweverig overkomen en dat is prima. Wat een ander van me denkt, is niet mijn zaak. Ze denken toch altijd wel wat. Het is dan ook mijn taak om in balans te zijn en te blijven. Ik hoop dat dochterlief dit zal oppakken. En dat is niet altijd makkelijk, maar wél broodnodig in de tijd waarin we nu leven.. 


Liefs, Johanna

Help! Mijn kind liegt!

“Veel plezier schat, en niet bij het viaduct spelen”. Ja mam.. Ik hoor het mijn moeder nog tegen mij zeggen. Niet bij het viaduct spelen. En waar ging ik heen met mijn vriendjes en vriendinnetjes? Juist, richting het viaduct.. Niet omdat ik per se wilde liegen, maar omdat ik haar niet ongerust wilde maken. Een leugentje om bestwil. Wat kon er nou immers gebeuren? Logica van een kind..