Welkom in lockdown 2.0..

Na het thuiswerken (waar ik inmiddels soort van aan gewend ben geraakt, alhoewel ik mijn team écht mis) zijn de scholen ook weer dicht gegaan. En heel eerlijk, die zag ik even niet aankomen..

Ik was er niet op ‘voorbereid’, dus ik moest voor mijn gevoel weer heel snel omschakelen. De opstart van zo’n thuisonderwijs ritme is hier in huis – ook deze tweede ronde – weer even een uitdaging voor mijn hooggevoelig meisje en dus ook voor mij. Ik begrijp het wel. Dág, schoolritme.. Dág, plezier met klasgenootjes.. Dág, vaak afspreken met vriendjes en vriendinnetjes.. Hallo, onderwijs op afstand! Hallo, mama als thuisjuf!

Ritme & structuur heeft elk kind wel nodig, net als een uitlaatklep voor hun energie. Nu veel ook dicht is én het tevens winter is, is het wel een uitdaging om de energie goed kwijt te kunnen. Dan is het al gauw verveling en tijdens thuisonderwijs het welbekende ‘snap ik niet’ of ‘kan ik niet’ gevolgd door mokken of zuchten. En dat kan dan weleens even ‘botsen’. Maar dat geeft dan ook weer ruimte om het gesprek met elkaar aan te gaan en samen te kijken hoe we deze lockdown doorkomen.

Ik vind het dan ook belangrijk om dochterlief mee te geven dat ik ook maar een mens ben en het zelf ook niet altijd (beter) weet. Ze mag zien dat ik als ouder ook emoties ervaar, van hetgeen er gaande is maar soms ook van haar houding en gedrag, net zoals zij de ruimte krijgt om bij mij aan te geven wat ze niet fijn vindt. Het is een wisselwerking. We leren van elkaar.

Gelukkig heb ik een meisje die steeds beter leert haar gevoelens te uiten. Alhoewel ik haar emoties haarfijn aanvoel. Het valt ook niet mee, weer vanaf een scherm onderwijs volgen en daarna al dat huiswerk maken, terwijl thuis je rustplek zou moeten zijn. Gelukkig heb ik die balans voor mezelf al gevonden, aangezien ik vanaf half maart al thuiswerk en welgeteld maar één keer naar kantoor ben geweest. Een (hooggevoelig) kind heeft soms net even wat meer tijd nodig om te schakelen en alles komt nu eenmaal extra (hard) bij ze binnen. Denk maar niet dat ze niks meekrijgen. Deze nieuwetijdskinderen zijn, net als ons, niet voor niets nú op deze aarde. Ze zijn onze spiegel.

Dankbaar ben ik dat ze haar paardrijden nog wel heeft. Als dat nu ook weer niet door mocht gaan, dan was ze echt heel verdrietig geweest. En ik ook. Dat gun je je kind gewoon niet. Met vallen en opstaan komen we er wel. Na één dag thuisonderwijs lijkt het ritme er al in te zitten. Dochterlief weet dat ik er voor haar ben en haar daar waar nodig help. Ook fijn dat ik haar ook echt kan ondersteunen met rekenen, niet mijn sterkste vak vroeger. Groep 6 lesstof kan ik nog wel handelen 😉

We komen er wel, met soms een traan en vaak een lach. Gelukkig hebben we elkaar nog, onze dierbaren (die we gelukkig nog wel zien!) en zijn we gezond. Én ik heb mijn etherische oliën. Wat zou ik juist nu zonder ze moeten..? Heel veel Hoger hart, Balans, Grounding en Peace and Calming in de diffuser. Wat ik deze lockdown anders ga doen dan de eerste? Nog meer loslaten. Geen ‘strijd’ om huiswerk, mocht het een dag niet gaan. Wat vandaag niet (af) komt, lukt morgen wel. Pick your battles.. We gaan er een relaxte periode van maken. Want er is ook heel veel niet geannuleerd. We kunnen nog steeds op visite bij onze dierbaren, samen spelletjes spelen, Netflixen, naar buiten, naar de speeltuin, fietsen, de natuur in, onderweg naar een ‘to go’ voor een koffie, ijsje of een burger én brievenbus verrassingen versturen naar lieverds.

Ik heb dochterlief beloofd dat we een sneeuwballengevecht gaan houden, nu er is voorspeld dat er een pak sneeuw gaat vallen hier in Brabant. Wie het kleine niet eert.. Dat is denk ik de levensles achter deze lockdown. Ik weet het (maar wist het eigenlijk al). En toch kan ik ook verlangen naar het moment dat we buiten de deur weer wat meer samen kunnen ondernemen, maar ook met familie, vriendinnen en collega’s. En ja, ik mis ook mijn me-time, dus dat probeer ik vooral in de vroege ochtend of late avond te nemen.

Tot die tijd maken we er het beste van en onthou ik de mooie woorden van dochterlief; “mam je bent niet perfect, maar je bent wel fantastisch”. Fantastisch is het nieuwe ‘perfect’, want perfectie bestaat niet. De eerste perfecte ouder moet nog geboren worden. Ik streef (gelukkig) al heel wat jaartjes geen perfectie meer na. Als (bijna voormalig) controlfreak laat ik steeds meer los waar ik geen invloed op heb en probeer een positieve mind en vibe te houden. En ondertussen leer ik van mijn wijze dochterlief dat goed écht goed genoeg is..

Liefs, Johanna


Samen spelen, samen delen?

Een blog die al even in mijn gedachte was en nu van de grond komt. Een onderwerp dat me even bezighoudt. Tijd om weer even in de pen te klimmen..

Één van de lessen waar ik mee ben opgegroeid is ‘samen spelen, samen delen’. Het zou ‘sociaal ongewenst’ zijn als je als kind niet met iedereen speelt en ‘egoïstisch’ zijn als je als kind niet alles wil delen. Ik ben er over gaan nadenken. Hoe sta ik hierin als moeder en wat wil ik mijn kind meegeven?

Als ik terugdenk aan mijn jeugd, aan de maatschappij van toen, en de latere levenslessen in mijn leven, dan mis ik één ding wat ik graag geleerd zou hebben; het ik gevoel. Dat ‘ik’ ook belangrijk ben en dat ‘ik’ trots mag zijn als ik eigenwaarde en zelfliefde ken. Voor mijn gevoel is de maatschappij erg gericht op de buitenwereld. Naar elkaar toe. Minder naar jezelf. Begrijp me niet verkeerd, dat is goed. Maar voor mijn gevoel mag jij er als individu ook zijn. Je mág je gevoel uiten. Je mág je grenzen aangeven bij een ander. Dat is niet egoïstisch. Dat is goed zorgen voor jezelf.

Sociaal wenselijk gedrag en houding wat je (on)bewust meekrijgt. En je ziet dat ook terug op scholen en de lessen die ze daar leren. Bij mijn dochtertje pak ik het op een manier aan waarbij ik hoop dat ze dit haar latere leven meeneemt als bagage. Ik geef haar een balans mee tussen lief en aardig zijn voor een ander én voor haarzelf. Dochterlief begint nu aardig aan te voelen hoe de vibe van een ander is, waar ze zich door laat omringen en leren zichzelf te uiten.

Als een kindje niet aardig doet tegen haar (in de pauze bijvoorbeeld) of haar plaagt/uitlacht, en hetzelfde kindje vraagt vervolgens om af te spreken, dan zal mijn dochtertje dat niet doen. Toch ben ik van mening dat iedereen een tweede kans verdient en ik haar niet zwart/wit wil leren. Ik geef haar handvatten mee zodat ze daarmee op een fijne manier – hard op de inhoud zacht op de persoon (ja, dat kun je je jonge kind al leren) – haar persoonlijke grens durft aan te geven.

“Mam, ik heb je advies opgevolgd en het werkte”, riep ze laatst enthousiast na school. Nadat een kindje steeds vervelend gedrag vertoonde in de pauze (leer je kind overigens dat het gedrag van een ander niet fijn voelt, niet de persoon zelf), gaf dochterlief haar grens aan. Toen het kindje de volgende dag vroeg om ze mee mocht spelen, zei dochterlief; “natuurlijk mag je met ons meespelen, zullen we het dan wel gezellig houden, anders voelt het samen spelen voor mij niet fijn”. Het kindje was even stil, knikte vervolgens instemmend en ze speelden superfijn.

Waarom heb je dat niet eerder geuit, vroeg ik dochterlief? “Nou, als je je grens aangeeft, dan wordt een kindje vaak boos of verdrietig, stapt naar de juf en dan krijg jij de schuld”. Aha, dus emoties als boosheid of verdriet leken een vrijbrief voor kinderen om onder hun verantwoordelijkheid uit te komen. En je grens aangeven bij een kind, dat werd juist niet geaccepteerd. Je moet tenslotte met iedereen spelen en niemand buitensluiten. Het laatste klopt, daar sta ik 100% achter, maar.. je mag (moét) zeker je grens aangeven. Een ander mag niet over je grens gaan. En dat stuk, dat mis ik nog al te vaak.

Dochterlief probeer ik mee te geven dat ze voor zichzelf mag opkomen en haar grenzen mag aangeven, mits ze dit op een fijne en respectvolle manier doet. Mijn zegen heeft ze. Ik heb liever dat ze zich nú leert uiten naar een ander, dan dat ze zich later wegcijfert voor een ander en alles maar accepteert.

Zo ook met delen. Natuurlijk mag ze iets delen met een ander. En dat doet ze ook. Tenzij een ander eist dat ze iets deelt. Daar zal dochterlief niet in meegaan. Thuis hebben we ook de regel dat hetgeen wat ze niet wil delen tijdens een speeldate aan de kant wordt gelegd. Een speelgoedje, een knuffel, wat dan ook wat voor haar van waarde is hoeft ze van mij niet te delen. Dat is van haar.

Zoals met alles in het leven, is het sleutelwoord in deze ook ‘met mate’. In goede balans. Té lief of té meegaand is niet bevorderlijk voor je eigen groei en ontwikkeling. Het is de kunst om in je leven een dusdanige balans te vinden tussen goed zijn voor een ander en goed zijn voor jezelf. Kinderen hebben die balans van nature al, puur als ze zijn, maar verliezen het onderweg of wordt het (on)bewust afgeleerd. Met alle gevolgen van dien, als ze zich later staande willen houden als volwassene.

Je wil je kind zoveel leren, en eigenlijk hebben ze door hun puurheid als vele wijsheden in henzelf. Eigenlijk is het zelfs andersom. Wij kunnen vaak nog wat van ze leren, als we maar durven te kijken..

Liefs, Jootje